Rethy's

จากโครงการโรงเรียนลูกบาศก์


@@@@@@@@@


HW404 : ชวนเพื่อนปลูกถั่วเขียว

ผู้ถูกกล่าวถึง : ตรอง , พี่รอน

@@@@@@

รดามองถุงถั่วเขียวในมือตัวเองอย่างงงๆ...


เธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่ได้ปลูกถั่วเขียวคือตอนประถมต้น
และถั่วเขียวพวกนั้นก็จบอยู่แค่การเป็นถั่วงอกที่ดูพิกลพิการ
งอกอยู่บนกระดาษทิชชูสีเหลืองกระดำกระด่างเกือบจะขึ้นราที่เธอเอาไปส่งคุณครู

เธอชอบต้นไม้ก็จริง...
แต่บางอย่างคงเป็นตัวขัดขวางทำให้เธอปลูกต้นไม้ได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

และครั้งนี้ก็เช่นกัน...



"ยังไงดีล่ะเนี่ย..."
รดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปรอบๆตัว
พวกเธอเด็กชั้นม.4 ทุกคนได้รับถั่วเขียวคนละหนึ่งถุงพร้อมคำสั่งที่ว่า
ให้แต่ละคนหาเพื่อน 1 คนมาเป็นคู่เพื่อปลูกถั่วเขียวด้วยกัน
นี่มันก็พักกลางวันแล้ว และเมื่อซักครู่เธอจดเลคเชอร์ไม่ค่อยเรียบร้อยจึงนั่งทำให้เสร็จก่อน
พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็แทบจะไม่มีใครเหลืออยู่ในห้องเรียนแล้ว
เหลือเพียงเพื่อนๆอีก 3-4 คนที่ยังนั่งอยู่...

ตอนแรกเธอตั้งใจจะชวนตินที่นั่งอยู่ข้างๆมาปลูกด้วยกัน แ่ต่ว่าตอนนี้ตินก็ลงไปกินข้าวแล้ว
พลาดโอกาสชวนไปซะได้...เดี๋ยวค่อยกลับขึ้นมาชวนละกัน...


ในขณะที่เธอกำลังเก็บของอยู่ก็็ได้ยินเสียงเก้าอี้ครูดกับพื้นดังมาจากหลังห้องแถวๆริมประตู
และเห็นเพื่อนรหัสที่กำลังลุกขึ้นจากโต๊ะเป็นคนสุดท้ายในห้องรองจากเธอ
ตรองหันมาสบตากับรดาพอดี...พยักหน้าให้เธอนิดหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินไปทางประตูห้อง

คู่กับตรองจะได้มั้ยนะ..
แต่ตรองจะอยากทำกับคนอื่นมากกว่ารึเปล่าก็ไม่รู้...

รดาลุกขึ้นจากโต๊ะวิ่งไปทางหลังห้องหมายจะไปให้ถึงตัวตรองให้เร็วที่สุด
โดยลืมคิดไปว่า...เธอสามารถสะดุดหกล้มได้กับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้...
และขณะีนี้...เธอก็กำลังจะสะดุดขาตัวเอง...

"อ๊ะ!!!"
รดาร้องออกมา รู้สึกว่าหน้าของตัวเองกำลังจะกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะแถวๆนั้น
ทันใดก็มีมือๆหนึ่งมาดึงยึดข้อมือเธอไว้แน่น...

และก่อนที่ีเธอจะรู้สึกตัว เธอก็อยู่ในอ้อมกอดของคนๆนั้นอย่างปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว...

"วิ่งทำไม?" เสียงเข้มๆที่ในขณะนี้รดาคิดว่าติดจะดุดังขึ้น...เหนือหัวเธอ
มือใหญ่ที่กอดเธอไว้เมื่อครู่จับบ่าเธอดันออกจากตัวของเขาในระยะหนึ่งช่วงแขนและก้มหน้าลงมามอง

"เอ้อ..." แวบหนึ่งที่เธอรู้สึกเขินที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาทำให้หน้าเธอแดงขึ้น
แต่พอเห็นสายตาของคนๆนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองทำผิดมากมายที่วิ่งมาแบบนั้น
"เอ้อ...คือ...เรา...เราจะมาชวนตรองปลูกถั่วด้วยกันน่ะ"
ความรู้สึกไม่มั่นใจ...ลังเล...เกิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ถ้าตรองเค้าไม่อยากทำงานกับเราจะทำยังไงล่ะ...
"แล้ว...คือ...เรา...กลัวจะตามตรองไม่ทันเลยวิ่งมา"
ถึงจะแค่ระยะหน้าห้อง - หลังห้องก็เถอะ...
แล้วเมื่อกี้เค้าก็ช่วยเราไว้ไม่ให้เจ็บตัว...แล้วเมื่อกี้ตรองกระแทกโดนอะไรรึเปล่า?!

"ตรองเจ็บตรงไหนรึเปล่า? กระแทกอะไรมั้ย?"
รดาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่าเบื้องหน้าและมองไปทั่วทั้งตัวของอีกฝ่าย

"ไม่เจ็บหรอก เรนั่นแหละ..." ตรองปล่อยมือออกจากบ่าของเร ก่อนจะถามขึ้น
"แล้ว...เรจะปลูกที่ไหนล่ะ?"

"ปลูกที่แปลงเกษตรมั้ย? ใช้ดินปลูกในกระบะต้นไม้...เย็นนี้ตรองไปช่วยเราหน่อยได้มั้ยอ่า~"
รดาสบายใจขึ้นหลังจากได้ยินคำถามสุดท้ายของตรองที่เหมือนกับจะเป็นการตอบตกลงกลายๆ
เธอเลือกจะใช้ดินเนื่องจากเธอยังขยาดกับทิชชูขึ้นราเมื่อตอนเด็กๆอยู่
เอ...เธอว่าเธอลืมนึกถึงอะไรบางอย่างที่สำคัญมากไปนะ...แต่นึกไม่ออกแฮะ
ช่างมันละกัน...

"ได้สิ..." ตรองยิ้มน้อยๆให้รดา
"งั้นตอนนี้ไปขอใบรับรองจากครูก่อน แล้วตอนเย็นค่อยไปหากระบะต้นไม้กัน"

หลังเลิกเรียน
ตรองเดินนำเรมาที่อาคารเกษตรเพื่อหากระบะต้นไม้ ทั้งสองหากระบะขนาดย่อมมาได้ใบหนึ่ง
"ต้องทำรูระบายน้ำมั้ยอ่ะตรอง?"
เด็กหนุ่มเดินไปรอบๆเพื่อหาตะปูหรืออะไรซักอย่างมาเจาะรูกระบะต้นไม้ แล้วในที่สุดก็หันกลับมาหารดา"ตรงนี้ไม่มีตะปูเลย สงสัยต้องไปเอาที่ห้องเครื่อง" แล้วตรองก็เดินไปห้องเครื่อง โดนมีรดาเดินตามไปติดๆ

รดาเคาะประตูห้องเครื่อง ได้ยินเสียงขานรับเบาๆจึงเปิดประตูเข้าไป
"พี่รอนค้า...รดามีเรื่องจะรบกวนหน่อยค่า"
"อ๊ะ... ครับน้องเร อ่าว น้องตรองก็มาด้วย มีอะไรให้พี่รับใช้ครับ" พี่รอนละงานจากโต๊ะเดินมาหาทั้งคู่แล้วยิ้มแฉ่ง
"ค่า...คือรดาจะขอยืมตะปูกับฆ้อนหน่อยได้มั้ยคะ รดาจะเอาไปเจาะรูกระบะต้นไม้ไว้ปลูกถั่วน่ะค่ะ"
รดาตอบพี่รอน พร้อมกับยิ้มแฉ่งคืนให้แก่ชายหนุ่ม
"อ๋อ น้องจะเจาะกระบะปลูกถั่วกันใช่มั้ยครับ โอ๊ย ไม่ต้องใช้ตะปูกับค้อนหรอกครับ ส่งมาๆ เดี๋ยวพี่จัดให้"
แล้วพี่รอนก็คว้ากระบะไปเจาะรูให้อย่างรวดเร็วด้วยสว่าน และส่งกระบะคืนให้ตรอง
"เสร็จแล้วครับ" "ขอบคุณมากค่ะ/ครับ พี่รอน" เด็กทั้งสองประสานเสียงกันขอบคุณ
"ครับ ปลูกกันดีๆนะ" พี่รอนโบกมือให้อยู่ไหวๆหลังจากทีทั้งสองเดินออกมาจากห้องเครื่องแล้ว

"เอาไปใส่ดินกันเุถอะ!!"
รดาเอ่ยขึ้นพลางจับชายเสื้อของตรองดึงไปทางอาคารเกษตรซึ่งตรองก็เดินตามไปแต่โดยดี
เธอลากถุงดินออกมาจากที่เก็บและหยิบช้อนตักดินขึ้นมา แล้วชะงักค้างอยู่อย่างนั้น...

รดารู้แล้วว่าเธอลืมอะไร...อะไรบางอย่างที่สำคัญมาก...

ดินเหรอ...ดินงั้นเหรอ...
แล้วในดินก็มี............

นึกได้เท่่านั้นรดาก็หน้าถอดสี จนตรองเดินเข้ามาวางกระบะต้นไม้ที่ข้างๆตัวรดาแล้วพูดขึ้นมา
"เดี๋ยวเราทำให้ก็ได้นะ..."
เธอไ่ม่รู้ว่าเพราะเหตุใดตรองถึงเอ่ยปากว่าจะตักดินให้
อาจจะเพราะเห็นว่าหน้าเธอไม่ค่อยดี หรืออาจจะแค่รู้สึกว่าอยากช่วย
"เอ่อ..."
เธอรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่าที่จะมากลัวว่าอาจจะเจอสิ่งที่เธอไม่คิดอยากจะเจอในถุงดินนี่
แต่ถ้าเป็นไปได้เธอก็ไม่อยากเสี่ยง ถึงแม้จะรู้สึกเกรงใจอีกฝ่ายมากเพียงใดก็ตาม
"อื้ม...ขอบคุณมากจ้า ฝากทีนะ" เธอตัดสินใจให้ตรองจัดการกระบะต้นไม้...น่าจะดีกว่า

ตรองที่เริ่มจัดการเตรียมกระบะต้นไม้ หันมาบอกเธอที่ยืนอยู่ข้างๆ
"เรไปเตรียมแช่ถั่วเถอะครับ"

@@@@@@

คืนนั้น...รดาตัดสินใจเอาถั่วมาแช่น้ำที่บ้าน
เมล็ดถั่่วเขียวที่ลอยน้ำถูกหยิบออกไปทิ้งทีละเม็ดสองเม็ด

อย่างใจลอย...นึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน

สัมผัสของมือใหญ่นั่น...ทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมา
แต่ก็แค่นึกแวบขึ้นมา...เพียงวูบเดียวแล้วก็หายไป
เพราะเธอรับรู้ได้...
แม้สัมผัสนั้นจะคล้ายกันในด้านกายภาพเพียงไร
แต่ในด้านความรู้สึกมันช่างต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หนึ่งสัมผัส มุ่งหวัง...ช่วงชิง...ทำร้าย
หนึ่งสัมผัส มุ่งหวัง...ประคับประคอง...ช่วยเหลือ

ใช่...เธอรับรู้ได้ว่ามันไม่เหมือนกัน
รดายิ้มให้ตัวเอง...
คืนนี้เธอคงไม่ต้องฝันร้ายเหมือนอย่างที่เคย...

@@@@@@

รดาและตรองนัดเจอกันที่แปลงเกษตรตอนเช้า เพื่อจัดการปลูกถั่วให้เสร็จเรียบร้อย
ตรองใช้ช้อนตักดินมาใส่กระบะจนถึงครึ่งหนึ่ง ตบหน้าดินให้เรียบ
แล้วก็ลากกระบะนั้นออกมาแล้วก็นั่งยองๆอยู่ข้างๆกระบะ
ส่วนรดาก็คัดเอาถั่วที่มีรากเล็กๆสีขาวงอกออกมาใส่ถุงเอาไว้
ก่อนจะเดินมานั่งยองๆข้างตรอง แล้วหันมาถามเพื่อนรหัสของเธอ

"โปรยลงไปเลยได้มั้ย?" แล้วชูถุงถั่วที่เลือกมาแล้วให้ตรองดู
"เอานิ้วจิ้มลงไปในดินให้เป็นรูก่อน แล้วค่อยใส่เม็ดถั่วลงไป..."
ตรองทำให้รดาดูไปด้วย "รูละสองถึงสามเมล็ด"
"จิ้ม...แล้วใส่" รดาทวนคำ แล้วแอบทำหน้าเบ้
เมื่อวานแค่จะตักดิน เธอยังไม่กล้าทำ นี่ใช้นิ้วจิ้มลงไปในดินแบบนั้น...
แต่ด้วยความที่เห็นตรองนั่งทำอยู่เรื่อยๆคนเดียวอย่างนั้น
ไม่ใช่นิสัยของเธอที่จะเอาเปรียบเพื่อน...ทั้งๆที่นี่ก็เป็นถั่วส่วนของเธอแท้ๆ...
รดาจึงกลั้นใจ...เอานิ้วจิ้มลงไปในดินอย่างกลัวๆกล้าๆ
ดึงนิ้วออกมา...และหยอดเมล็ดถั่วลงไป

รูที่หนึ่ง...ผ่านไปด้วยดี...
รูที่สอง...ผ่านไปด้วยดี...
และในขณะที่เธอกำลังจิ้มดินเป็นรูที่สาม...
นิ้วของเธอก็สัมผัสโดนอะไรบางอย่างเข้า
อะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยนึกอยากจะเจอ...อย่าว่าแต่สัมผัส...
อะไรบางอย่างที่เคลื่อนไหวได้...ตัวลื่นๆ...อยู่ในดิน...
รดาสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือด
นิ้วถูกดึงขึ้นมาออกจากดินในทันที หลับตาปี๋
ก่อนจะโผเข้าหาคนข้างๆอย่างลืมตัวด้วยความกลัวสุดขีด!!

ตรองซึ่งนั่งยองๆอยู่ข้างๆ จู่ๆก็โดนแรงผลักจากรดาหงายหลังไปนอนอยู่บนพื้น
โดยมีเพื่อนของเขานอนอยู่บนตัว แว่นตาของเธอหลุดกระเด็นไปข้างๆ

รดาสั่นไปทั้งตัว...
เธอไม่มีแรงแม้แต่จะผงกหัวขึ้นมาจากอะไรก็ตามที่เธอนอนทับอยู่
ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาเพื่อดูว่าเธอสร้างความเสียหายอะไรไปบ้าง
แขนขาไม่มีแรงจะทำอะไรทั้งสิ้น...
เหมือนเธอจะได้ยินเสียงแว่วๆใกล้ๆเรียกชื่อเธอ...แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ
สัมผัสลื่นๆนั้นยังอยู่ที่ปลายนิ้วของเธออย่างชัดเจน
เธอไม่ได้ร้องตะโกน...ไม่ได้ส่งเสียงอะไรซักแอะ...แต่เธอกำลังจะร้องไห้...

มันไม่ได้ตามออกมาจากดินใช่มั้ย? รดาเริ่มคิดสงสัย
ถึงแม้เธอจะไม่อยากเห็นมัน...แต่ให้แน่ใจว่ามันไม่ได้อยู่ติดตัวเธอก็ดีกว่า
รดาสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ และพบว่าแว่นตาของเธอหายไป
"อ๊า~~แว่นหายไปไหนอ่า" มือเธอป่ายปะไปทั่วตัว
ก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงมือใหญ่ที่คว้าข้อมือเธอไว้ พร้อมเสียงนุ่มที่เอ่ยขึ้นเหนือหัวเธอ
"อ่า...อยู่นิ่งๆก่อนนะ"
แว่นตาของเธอถูกนำมาสวมให้โดยมือใหญ่อีกข้าง และเมื่อเธอลืมตาขึ้น...

เธอก็พบว่าหน้าของตรองอยู่ห่างจากหน้าของเธอไม่ถึงคืบ...

รดาสบตากับตรองอย่างงงๆ...แล้วหน้าเธอก็ร้อนผ่าว
"อ๊ะ!! ตรอง เราขอโทษ!! ขอโทษจริงๆ" เธอยันตัวออกมาจากตัวตรอง แล้วก็นั่งแปะอยู่ักับพื้นข้างๆ
หันไปมองตรอง เห็นความเละเทะบนหน้าและเสื้อผ้าของตรองแล้ว
เธอก็อยากจะร้องไห้จริงๆ...

เพราะรดาเองแท้ๆ...ทำคนอื่นลำบากอีกแล้ว...

"เราขอ...ขอโทษ"
แทบจะกลั้นก้อนสะอื้นไว้ไม่อยู่ ขอบตาเธอร้อนและ้รู้สึกถึงน้ำใสๆเอ่อที่ขอบตา
ตรองลุกขึ้นมาจากพื้น หน้ายังเปื้อนดินอยู่
"ขอโทษทำไม...ไม่ต้องคิดมากหรอก" ตรองลุกขึ้นมานั่งยองๆข้างๆรดาแล้วเขยิบเอากระบะเข้ามา
"ปลูกต่อเหอะ เดี๋ยวไปเข้าแถวไม่ทัน"

รดาก็อยากจะปลูกต่อหรอกนะ...แต่รดาจะไม่มีวันแตะดินนั่นอีกแล้วแน่ๆ...
เธอได้แต่คิดอยู่ในใจ...ยังไงซะเธอก็ต้องทำต่อ...ปล่อยให้ตรองทำคนเดียวไม่ได้
แต่...แต่...ไม่เอาอ่ะ...ทำไงดีอ่ะ...
รดายังนั่งอยู่ท่าเดิมไม่ขยับเขยื้อน ตาจ้องเป๋งไปที่กระบะดินตรงหน้า
ตรองหันมามองเธอนิดหนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาว่า "เมื่อกี้เจออะไรในดินสินะ..."

เธอพยักหน้าหงึกหงักๆ...หน้าซีดลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาอีกครั้ง
และก็นึกแปลกใจว่าตรองรู้ได้ยังไงนะ...

ตรองหันกลับไปที่กระบะต้นไม้อีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆและสีหน้านิ่งๆเหมือนเดิม
"งั้นเดี๋ยวเรคอยหยอดเมล็ดถั่วแล้วกัน เราทำรูให้เอง..."

อีกครั้งที่เธอได้แต่พยักหน้าหงึกหงักๆ...แต่คราวนี้สีหน้าเธอคงดูดีขึ้นกว่าเดิม
"อื้ม...ขอบคุณมากนะ" เธอยิ้มให้ตรองและก็ยังนึกสงสัยว่าตรองรู้ได้ยังไงนะว่าเธอต้องการอะไร
"อืม..." เสียงดังมาจากคนที่ก้มหน้าก้มตาจิ้มดินอยู่ข้างๆเธอ

รดาหยิบเมล็ดถั่วหยอดตามรูที่ตรองทำไว้จนครบ
เมื่อเสร็จแล้วเธอก็ลุกขึ้นยืน ปัดตามเนื้อตัวและเสื้อผ้าที่เปื้อนดินเท่าที่จะทำได้
เธอหันไปทางตรองที่กำลังลุกขึ้นยืนเช่นกัน
และสังเกตเห็นว่าตามใบหน้าและตัวของตรองเลอะดินเต็มไปหมด

เพราะเราแท้ๆ...

วันนี้เธอพูดคำนี้กับตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วนะ...


รดาหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นมา วิ่งไปชุบน้ำแล้วก็วิ่งกลับมาหาตรองพร้อมกับส่งเสียงเรียก
"ตรองจ๊ะ..." ่เมื่อตรองหันมาตามเสียงเรียก เธอก็ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว
"ตรองเปื้อนดินเต็มไปหมดเลย เดี๋ยวเราเช็ดออกให้นะ"
รดาเื้อื้อมมือไปสุดแขนเพื่อจะเช็ดหน้าให้ตรอง ซึ่งตรองก็ให้ความร่วมมือแต่โดยดีโดยการก้มหัวลงมานิดหนึ่ง

เธอเช็ดหน้าแล้วก็เช็ดแขนให้ตรองจนสะอาดในระดับที่เธอพอใจ เสียงออดเข้าแถวก็ดังขึ้น
ตรองเดินนำหน้าเธอไป ทำให้เธอเห็นว่าที่เสื้อด้านหลังของตรองก็เลอะดินเหมือนกัน
คงจะเป็นตอนที่ล้มหงายหลังลงไปแน่ๆ...

โดยไม่ทันได้คิดอะไร...รดาก็เอื้อมมือไปปัดเศษดินเหล่านั้นออกจากเสื้อของตรอง
เธอรู้สึกว่าตรองสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะหันมามองเธอ...
"เสื้อเลอะแน่ะ..." รดาเอ่ยออกไป
และตรองก็ส่งยิ้มมาให้...

เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบเขา...

(แอบ Recycle...กร๊ากกกก)

"แล้วอีกกี่วันมันถึงจะโตอ่ะตรอง..."

"ไม่รู้เหมือนกัน... เอาเป็นว่ามาดูมันทุกวันเลยแล้วกันครับ"


@@@@@@

สรุป
- เรได้รับถั่วเขียวมาปลูกเป็นคู่
- ตอนแรกว่าจะชวนตินที่นั่งข้างๆ แต่ตินลงไปก่อนแล้ว
เลยชวนตรองซึ่งเป็นเพื่อนรหัสและอยู่ด้วยกันเป็นคนสุดท้ายในห้องตอนนั้นแทน
- วิ่งไปหาตรอง...สะดุดขาตัวเอง...ล้ม...ตรองช่วยรับไว้ได้ในสภาพ...แอร๊ยยยย
- ชวนตรองด้วยความไม่มั่นใจว่าตรองจะอยากทำงานร่วมกับตัวเองหรือเปล่า
- แต่ตรองก็ดูเหมือนจะไม่ว่าอะไร
- ตัดสินใจใช้ดินปลูก โดยลืมไปว่าตัวเองกลัวตัวอะไรในดิน
- ไปหากระบะต้นไม้ที่อาคารเกษตร แล้วพี่รอนช่วยเจาะรูระบายน้ำให้
- นึกออกว่าในดินมันอาจจะมีตัวอะไรที่ตัวเองไม่ชอบอยู่เลยไม่กล้าตักดินใส่กระบะ
- ตรองอาสาตักดินให้ ส่วนเรก็ไปแช่ถั่วซะ
- เรเอาถั่วกลับไปแช่ที่บ้าน นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้เทียบกับเหตุการณ์ในอดีต
- แล้วพบว่ามันต่างกัน...
- ตอนเช้านัดเจอกันที่แปลงเกษตร ตรองสอนวิธีปลูกถั่วในดินให้
- โดยการจิ้มดินให้เป็นรูแล้วหยอดเมล็ดถั่วใส่ 2-3 เมล็ดต่อ 1 รู
- ไม่กล้าทำ แต่ก็เกรงใจตรอง
- เจอแจ็คพอต...
- โดดเข้าหาตรองอย่างลืมตัว...แล้วก็...แอร๊ยยยย...อีกรอบ
- พอลุกขึ้นมาได้ก็ไม่กล้าแตะดินอีกแล้ว
- ตรองอาจจะสังเกตเห็นว่าเรกลัวอะไรซักอย่างในดินเลยอาสาจิ้มดินให้ ให้เรหยอดถั่วอย่างเดียว
- เสร็จเรียบร้อย เรเห็นตรองเลอะดิน เลยเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองเช็ดให้...(แอร๊ยยยย)
- ปัดดินที่เปื้อนเสื้อด้านหลังให้ตรองด้วย
- ตรองหันมายิ้มให้เร...และเรก็ยิ้มตอบ

สมใจอยาก...

อนึ่ง...บทกิ๊วก๊าวทั้งหลายเกิดจากพ่อตรองนะเออ
อสอง...ตรองโฮสสสสสสสท์ตัวพ่อ!! ตั้งฮาเรมเลยดีกว่า
อสาม...ตอนจบของการปลูกถั่วในครั้งนี้........ไปทวงที่พ่อตรอง กร๊ากกกกกกกกกก

แถมท้าย

วันนี้เธอมาแต่เช้า...เช้ากว่าปกติมาก
หยิบกิ่งไม้ขนาดเหมาะมือมาหนึ่งกิ่งจากสวนพฤกษศาสตร์ที่เธอตั้งใจเดินผ่าน

เดินมาหยุดอยู่หน้ากระบะต้นไม้ในแปลงเกษตร...

เธอแค่จะมา "ดู" การเจริญเติบโตของต้นถั่วเท่านั้นแหละ...แล้วก็รดน้ำนิดหน่อย


แต่กิ่งไม้นี่น่ะ...
ก็เอาไว้เผื่อจะเจออะไรไม่คาดฝันจะได้ใช้เขี่ยมันออกไปไกลๆได้เท่านั้นเอง...

ถึงเธอจะไม่ชอบมัน...แต่เธอจะไม่มีวันทำร้ายมันอย่างเด็ดขาด
แต่ฉันไม่ยุ่งกับเธอ เธอก็ห้ามมายุ่งกับฉันนะ เข้าใจมั้ย??