[CS IS] TYL : เอาคืนมาน้า~
posted on 13 Jun 2009 10:07 by rethy04 in Cubic-School, Illust
จากโครงการโรงเรียนลูกบาศก์
@@@@@@@@@
IS : TYL
PG-13 มั้ง...จัดไม่ถูกเหมือนกัน
......
หญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า...
วันนี้เธอรีบกลับบ้านหลังจากทำงานเสร็จเรียบร้อยโดยไม่ได้นั่งอ่านหนังสือต่ออย่างที่เคย
และเธอก็วิ่งวุ่นอยู่ในห้องเล็กสีขาวนี้มาได้ประมาณสองชั่วโมงกว่าแล้ว
เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษ...
แ่ต่อาจจะมีแค่เธอฝ่ายเดียวที่คิดว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ
คนที่เธอหวังจะฉลองด้วยกันอาจจะไม่คิดอย่างนั้น
หรือเผลอๆก็อาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าวันนี้คือวันอะไร...
ช่างเถอะ...หญิงสาวถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ
มันก็เป็นอย่างนี้ทุกทีอยู่แล้วนี่นาเรื่องวันแบบนี้
ถึงอีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าวันนี้เ็ป็นวันอะไรก็ไม่เ็ป็นไรหรอก
ก็ทำให้มันเป็นแค่มื้อที่พิเศษกว่าปกติหน่อยแค่นั้นก็ได้
ถึงจะแอบน้อยใจอยู่บ้างก็เถอะ...
รดากลับไปสนใจกับการทำอาหารอีกครั้ง
...อย่างใจจดใจจ่อ...
โดนไม่ได้สนใจกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นจากนอกห้องครัว
เสียงโทรศัพท์ดังจนหายไป...แล้วดังใหม่
......
ร่างเล็กยืนอยู่หน้าเตา จ้องอยู่ที่หม้อตั้งไฟตาไม่กระพริบ
ซอสครีมส่งกลิ่นหอมหวนชวนให้น้ำลายไหล
ท้องเริ่มฟ้องอาการโรคกระเพาะที่เป็นมาหลายปีด้วยความปวดแสบน้อยๆ
ที่ถ้าปล่อยทิ้งไ้ว้จะปวดทรมานจนแทบจะตาย...
รดาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา...
ป่านนี้แล้วยัีงไม่กลับมาอีกเหรอ...
เธอไม่อยากทานอาหารมื้อพิเศษในวันพิเศษแบบนี้คนเดียวหรอกนะ
ถึงอีกฝ่ายจะไม่รู้ว่ามันพิเศษ...
ร่างบางรีบใช้หลังมือป้ายน้ำใสที่ซึมออกมาทางหางตาของตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็ว
อย่าร้องไห้ซิรดา...วันนี้เป็นวันพิเศษนะ
มองนาฬิกาอีกครั้ง...รออีกหน่อยก็แล้วกัน...
หญิงสาวถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
ก่อนจะเือื้อมมือไปปิดไฟเตาแก๊ส
......
และก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว...
ก็มีมือใหญ่ฉุดเธอให้ล้มไปข้างหลังออกห่างจากเตาและหม้อ
หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ และรู้สึกว่าตัวเองนั่งลงไปบนความนุ่มของอะไรซักอย่างที่ไม่ใช่พื้น
สองมือใหญ่ตระกองกอดเธอไว้ ถ่ายทอดความอบอุ่นให้เธออย่างแนบแน่น
เธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดอยู่ที่ข้างแก้ม และสัมผัสที่คลอเคลียอยู่ที่เดียวกัน
เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยกระซิบที่ข้างหู...
"เร...ทำไมไม่รับโทรศัพท์?"
ร่างเล็กนั่งนิ่งตัวแข็ง...ใบหน้าร้อนผ่าวซึ่งคงจะขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด
เธอไม่กล้าขยับตัว...พูดให้ถูกคือขยับไม่ได้เพราะมือใหญ่กอดเธอไว้เสียแน่น
และเธอก็ไม่กล้าหันหน้าไปหาคนที่อยู่ข้างหลัง...ด้วยสัมผัสที่ยังคงอ้อยอิ่งอยู่ที่แก้มเธอ
"เรา...ไม่ได้ิยินน่ะ...ไม่ว่างไปรับด้วยแหละ"
หญิงสาวพยายามขยับตัวใ้ห้หลุดจากอ้อมแขนของคนคุ้นเคย
แต่ความพยายามก็ไร้ผล...เธอจึงนั่งนิ่งๆอยู่เหมือนเดิม
เธอรู้สึกว่าร่างใหญ่ละจากหน้าเธอแล้วเงยหน้าขึ้นมองที่โต๊ะครัวก่อนจะเอ่ยขึ้น
"แล้วนี่ทำอาหารเยอะแยะทำไมเหรอ?"
......
ทั้งๆที่ก็คิดไว้แล้วว่าคนๆนี้้จะต้องจำไม่ได้...
ทั้งๆที่คิิดไว้แล้ว...
แต่น้ำตาใสก็ยังหยดลงมา...
บางหยดตกลงที่้ผ้ากันเปื้อน และบางหยดก็ตกลงโดนแขนใหญ่นั้น
"...เร?"
มือใหญ่ข้างหนึ่งพยายามจะแตะที่ใบหน้าเธอ แต่เธอปัดมือนั้นทิ้งในทันใด
น้ำตายังคงหยดลงมาไม่ขาดสาย
"วันนี้วันอะไรตรอง..."
"วันที่ 7 ธันวา..."
"วันอะไร..."
...เกิดความเงียบยาวแทนคำตอบ...
รดาถอนหายใจยาว เช็ดน้ำตาออกจนหมด...แม้ยังมีบางส่วนซึมๆอยู่ที่ตาก็ตาม
"ไ่ม่มีอะไรหรอก...วันนี้เราได้สูตรอาหารมาใหม่เลยอยากลองทำน่ะ"
เธอพูดด้วยเสียงอู้อี้ และร่างสูงข้างหลังก็ยังคงนั่งนิ่ง
"ไปกินข้าวกันเถอะ...เราหิวแล้วล่ะ"
หญิงสาวพยายามดันตัวลุกขึ้น แต่มือใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆ
เธอเงยหน้ามองไปทางคนข้างหลังด้วยความสงสัย
และพบกับสัมผัสจากริมฝีปากอุ่นที่สัมผัสหน้าผากเธอเบาๆ
วงแขนใหญ่คลายออกเล็กน้อย
มือใหญ่ข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น ให้ดวงตาของเธอไปสบกับดวงตาอันอบอุ่นของชายหนุ่ม
ดวงตาอันอบอุ่นที่เธอรักแสนรัก...
"...เรคิดว่าเราจะลืมจริงๆเหรอ?..."
ดวงตาสีดำคู่นั้นเลื่อนเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ...
หน้าเธอร้อนจัด...
"...ว่าวันนี้วันอะไร?..."
ใบหน้าทั้งสองอยู่ห่างกันแค่เีพียงแว่นตาของหญิงสาวที่กั้นไว้
ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้าง ในขณะที่ดวงตาสีดำเกิดประกายซุกซน
มือใหญ่คว้าเอาแว่นตาของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว
และกระชับแขนที่โอบเธอไว้ให้แน่นเข้า
ทำให้เธอไม่สามารถขยับตัวได้อีกครั้ง...
"อ๊า~~ตรอง...เอาแว่นเราคืนมา เรามองไม่เห็นน้า~"
"ให้มองไม่เห็นอย่างนี้แหละดี..."
เสียงวางแว่นตาบนเคาน์เตอร์ดังแกร๊ก...
และเสียงทุ้มของชายหนุ่มก็กระซิบข้างหูหญิงสาว เรียกให้หน้าเธอขึ้นสีเรื่ออีกครั้ง
"มองไม่เห็น...จะได้ไม่เขินไง...เวลา........."
//ตัดฉับ!!!
พอแล้วววววววววววววววว
ขอกลบกระแสดอกพลับพลึงหน่อยเถอะ!!
เรยังนอร์มอลอยู่นะ!! //พรืดดดดดดด...
แต่นี่มันก็เกินไปหน่อยรึเปล่านะ... 
ส่งท้าย :
ชายหนุ่มนั่งมองร่างเล็กที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงเงียบๆ...ส่ายหน้าน้อยๆ
ชอบคิดมากแบบนี้อยู่เรื่อย...ร้องไห้จนตาแดงช้ำไปหมด...
"...จะลืมได้ยังไง..."
ถึงวันอื่นๆเขาจะลืมไปบ้าง ด้วยภาระหน้าที่การงานท่วมหัว
แต่วันเกิดของคนสำคัญของเขาคนนี้...เขาไม่มีวันลืมอยู่แล้ว...
นิ้วยาวไล้ไปตามใบหน้าของหญิงสาว
ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ในตอนแรกและหลังจากนั้น...
แก้มที่ยังขึ้นสีเรื่อและริมฝีปากอิ่ม...เชิญชวนใ้ห้ก้มหน้าลงไปใกล้ๆ
ริมฝีปากสัมผัสกันเบาๆ...
"...สุขสันต์วันเกิดครับ...เร..."
@@@@@@@@
น่าเก็บไว้อัพตอนวันเกิดเรเนอะ
แต่อีกตั้งครึ่งปี
//โฮกกกกกกกก ขอให้โทษนามินกับมายที่ปลุกปั่นกระแส TYL ใ้ห้เรา OTZ
และนะผู้ไม่ยอมเล่นกับเราแล้วชิ่งหนีไปนอน จึ่งทำให้เราอารมณ์ค้างด้วยประการฉะนี้แล...กร๊ากกกกกก
ปล. ขอโทษนะคะ มันทำได้แค่ PG
ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
หัวใจละลายเหลวเป๋วไปแล้วค่ะกับเอนทรีนี้
บร๊ะเจ้าาาาาา 0515 อะไรมันจะก๊าวใจได้ขนาดนี้
ตรองอัพเลเวลความโฮสต์ทะลุปรอท เรก็โมเอ้ได้อีก
กลบดอกพลับพลึงสนิทเลยค่ะ...
"มองไม่เห็น...จะได้ไม่เขินไง...เวลา........."
แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
(/นอนจมกองเลือดตายอย่างมีความสุข)
#1 By irindel on 2009-06-13 12:55