Rethy's

ตอน 1 : [IS/FA] คำสัญญา...

ตอน 2 : [CS AU] คำสัญญา...(2)

ตอน 3 : [IS] คำสัญญา...(3) [end?]

@@@@@@@@@

...ร่างเล็กบางรู้สึกหนาวไปทั้งร่าง...

ความเจ็บปวดที่ควรจะได้รับกลับมีเพียงแค่ความรู้สึกอัดอัดเล็กน้อยราวกับมีบางสิ่งทาบทับอยู่บนร่าง
นอกจากนั้นก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอื่นใดอีก...

ถ้านี่คือความตาย...มันก็ไม่ได้ทรมานอย่างที่เธอคาดไว้สักเท่าไหร่...

รดากระพริบตาปริบ...ลืมตาอย่างช้าๆ
เบื้องบนของเธอปรากฏลำแสงรำไรจางๆของแสงอาทิตย์ที่สาดส่องมาสู่เบื้องล่างของหุบเหวลึก
ทำให้เธอได้เห็นเหตุแห่งการที่เธอยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้
ต้นไม้ใบหนาจำนวนมากที่แข่งกันโตเพื่อรับแสงจากปากเหวขึ้นอยู่แน่นขนัดไปทั่วบริเวณ
พืชพันธุ์ต่างๆล้วนมีขนาดใหญ่โตและรูปลักษณะแปลกประหลาดไปกว่าที่ควรเป็น

ราวกับเบื้องล่างนี้คือโลกดึกดำบรรพ์...

แล้วเหตุใดกันเล่าเธอจึงไม่มีแม้รอยขีดข่วนใดๆที่เพิ่มมาจากเหตุการณ์เมื่อวันวานเลย?

สัมผัสเย็นที่มือทำให้เธอสะดุ้งเฮือก และเมื่อมองไปที่มือของตนก็พบว่า
มีมืออีกมือหนึ่งกุมมือเธอเอาไว้แน่น
และร่างนั้นก็โอบกอดเธอไว้แน่นเช่นกันซึ่งนี่เองที่ทำให้เธอรู้สึกอัดอัด
ทั่วร่างบางเต็มไปด้วยร่องรอยที่แสดงให้เห็นว่าเป็นการเอาตัวเข้าปกป้องร่างเล็กไว้จนสุดชีวิต
มือเล็กข้างที่ไม่ได้ถูกกุมไว้สั่นเทาเมื่อยื่นออกไปเพื่อแตะใบหน้านั้นที่คว่ำอยู่บนตัวเธอ

...สัมผัสที่ได้เย็นจัด...

หญิงสาวผวาลุกขึ้น และประคองใบหน้านั้นให้หงายขึ้น
บาดแผลยาวที่พาดผ่านแก้มขาวนั้นกดลึกราวกับถูกกรีดทับซ้ำรอยเดิมอีกหลายสิบร้อยครั้ง
เปลือกตาบางที่ปิดสนิท และริมฝีปากสีซีดแห้งผาก
ดูราวกับร่างตรงหน้าไร้ซึ่งชีวิตเสียแล้ว...

น้ำตาใสที่เธอคิดว่าได้แห้งเหือดหายไปหมดแล้วกลับหยดลงตกลงสู่ใบหน้าขาวซีดนั้น
จากหยดแรก...เป็นหยดที่สอง...หยดที่สาม...
และไหลพร่างพรูลงมาจากดวงตาสีเปลือกไม้ไม่ขาดสาย

...ช่างโง่เขลา...คนอย่างเธอช่างโง่เขลา...
นี่หรือคือสิ่งที่เธอต้องการ?
นี่หรือคือผลลัพธุ์ที่เธอต้องการจากการตัดสินใจของเธอ?
ร่างเล็กจับมืออันเย็นเยียบนั้นขึ้นมาแนบแก้มนวล
เธอสูญเสียคนที่เธอรักไปหนึ่งคนแล้วเพราะเธอ
แล้วนี่เธอทำอะไรลงไปอีก?
เธอจบชีวิตคนที่เธอรักอีกคนลงด้วยมือของเธอเองอีกแล้วอย่างนั้นหรือ...?

"ข้าทำอะไรลงไป...ข้าทำอะไรลงไปกันนี่..."
ร่างบางสั่นไหวคร่ำครวญสะอึกสะอื้นกับมือเย็นนั้นปิ่มว่าจะขาดใจ

...จนไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าขาวซีดนั้น...

บาดแผลลึกบนใบหน้าขาวซีดถูกน้ำตาอุ่นๆราดรดไหลไปตามแนวแผล
และรอยแผลนั้นดูราวกับจางลงคล้ายได้รับการเยียวยาด้วยยาชั้นดี
เมื่อใบหน้าเล็กเปื้อนคราบน้ำตาก้มลงแนบสนิทไปกับอกของร่างสูงที่นิ่งไม่ไหวติง
น้ำตาใสหยาดหยดลงสู่กลางหัวใจของร่างเย็นในอ้อมแขนเล็กๆที่สั่นเทา...

นิ้วเรียวเย็นนั้นขยับเล็กน้อย...




มือเย็นขยับยกขึ้น...

ลูบผมสีน้ำตาลไหม้ของร่างเล็กอย่างเบามือ...



"...ข้าสัญญา...กับเจ้าแล้วไง..."



หญิงสาวเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ
ใบหน้าที่เคยขาวซีดราวคนตายกลับมีสีสันขึ้นมาแม้เพียงน้อยนิด
มือเย็นที่เคยไม่ไหวติงกำลังขยับเบาๆอย่างมีชีวิต
ดวงตาสีเข้มที่เคยถูกปิดซ่อนใต้เปลือกตาบางกำลังสบตาเธออยู่
ด้วยความอ่อนโยน...ความห่วงหาอาทร...

ความขอบคุณ...



...ความรัก...



"...เจ้า...จะไม่มีวันหลงทาง..."



รดาร่ำไห้อีกครั้ง...





@@@@@@@@@

ขี้แยจริงวุ้ย -*-