Rethy's

จากโครงการโรงเรียนลูกบาศก์

เรียงตาม Timeline

: ตอน 1 : [CS MS] The Beginning of Nightmare...I

ตอน 2 : [CS MS] The Beginning of Nightmare...II

ตอน 3 : [CS MS] The Beginning of Nightmare...III

ตอน 4 : [MS] The beginning of night...ray?

ตอน 5 : [CS MS] The Beginning of Nightmare...IV

ตอน 6 : [CS MS] The Postcard from Heaven ('s been sent too late?)

ตอน 7 : [CS MS] Nightmare...I

ตอน 8 : [CS MS] Nightmare II


ผู้ร่วมเหตุการณ์ : ตรอง ไวท์ ว่าน มิดไนท์ พี่ภู


@@@@@@@@@



(By P'Gay, thank you so much!!!)


วันศุกร์ที่ 3 กรกฎาคม 2552 :



ร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นทำให้พวกเขานิ่งงัน
กลุ่มผู้ชาย 3-4 คนที่ยืนอยู่โดยรอบล้อมร่างนั้นไว้

และผู้ชายอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงนั้นกำลังยื่นมือออกมาหมายที่ร่างนั้น...








เขาวิ่งออกไป...


ไม่มีอะไรอยู่ในความคิดของเขาอีกนอกจากเด็กสาวที่นอนอยู่ตรงนั้น...


@@@@@@


ชลทิศวิ่งไปตรงกลางลานโล่งนั้นโดยไม่ได้สนใจสิ่งใด...


ไม่ได้สนใจว่าเพื่อนของเขาวิ่งตามเขามาหรือไม่
ไม่ได้สนใจพวกมันที่หันมามองทางพวกเขาสามคนอย่างตกตะลึง


เด็กหนุ่มวิ่งฝ่าวงล้อมของพวกเดนมนุษย์ 4 คนนั่นเข้าไป
และประจันหน้ากับชายหนุ่มที่เหมือนจะเป็นหัวโจกที่ชื่อเอ็มคนนั้น...คนที่รดาคุยโทรศัพท์ด้วย
เขาก้มมองเพื่อนรหัสของเขาที่นอนอยู่ที่พื้นข้างๆผู้ชายคนนั้น...
ผมหยักศกสยายหลุดออกจากทรงผมปกติของเธอแผ่ไปทั่วพื้น
คราบน้ำตาที่ยังคงอยู่บนสองแก้มนวลและเสื้อผ้าที่ถูกดึงกระชากจนขาดของเธอ
ยิ่งทำให้อารมณ์เดือดดาลภายในใจเขาคุกรุ่นมากขึ้นอีก
และยิ่งมองเห็นร่างบางที่สั่นจนแทบจะเหมือนคนเสียสติในวงล้อมของพวกมันแล้ว...

เขาก็แทบจะขาดสติในการควบคุมตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง...


ชายหนุ่มเบื้องหน้าเขาผละมือจากร่างเล็กนั้น
ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจระคนงุนงงต่อการมาของเหล่าผู้มาเยือน
ไวทยาและวริษฐ์ยืนคุมเชิงพวกนั้นที่อยู่รอบๆอีกที

เขาและชายหนุ่มแปลกหน้ามองหน้ากันนิ่ง...
ก่อนที่อีกฝ่ายจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"พวกนาย...เป็นใครกัน?

ชลทิศก้าวไปหาร่างเล็กที่นอนตัวสั่นอยู่ไม่ไกลเข้าไปอีกก้าว
คุกเข่าลงลูบผมของเธอเบามือ...รดาสะดุ้งจากสัมผัสนั้นอย่างหวาดผวา
สองตาปิดสนิทราวกับว่าการมองไม่เห็นจะช่วยให้เธอหนีจากความเป็นจริงได้

เอ็มมองตามการกระทำนั้น แล้วหัวเราะในลำคอ และระเบิดเสียงหัวเราะตามออกมา
"ถ้าอยากจะร่วมด้วย บอกกันดีๆก็ได้นี่นา 55555..."
ชายหนุ่มหัวเราะ และพรรคพวกของเขาก็หัวเราะตามในความหมายของประโยคนั้น

ริมฝีปากที่เม้มสนิทเป็นเส้นตรง กับดวงตาสีเข้มที่เงยหน้าขึ้นมอง
แทบจะสามารถแผดเผาผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าทุกคนให้มอดไหม้เป็นจุลได้ด้วยความโกรธ
ชลทิศสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้และพยายามพูดกันด้วยดีก่อน
แม้เขาจะคิดว่ามันคงไม่มีประโยชน์อะไรก็ตาม...

"เรเป็นเพื่อนของพวกเรา พวกเราจะมาพาเธอกลับ "

"จะมาขอกันง่ายๆอย่างนี้ได้ยังไง...ถ้าแบ่งกันก็ว่าไปอย่าง" ชายหนุ่มตรงหน้าตอบกลับอย่างรวดเร็ว
ท่าทางสบายๆและคำพูดของชายหนุ่มแปลกหน้าเริ่มทำให้ไวทยาอดรนทนไม่ไหวขึ้นมาบ้าง
"ไม่จำเป็นต้องง่ายกับพวกนรกๆหรอกน่า" เด็กหนุ่มพูดพลางกัดฟันกรอด

คำพูดของเขาเสมือนเป็นสัญญาณการเริ่มต้นของความโกลาหลครั้งใหญ่
เมื่อ 1 ในบรรดาพวกนั้นเลือดขึ้นหน้าและพุ่งเข้าหาไวทยาที่ตั้งการ์ดรอรับอยู่แล้ว
แต่สองหมัดของเขาก็ทำหน้าที่ได้ดีเกินกว่าที่แรงคนเพียง 1 คนจะต้านไหว
คนที่เหลือจึงโดดเข้ามาช่วยพรรคพวกของตัวเอง และวริษฐ์ก็เข้าไปช่วยไวทยาอีกแรง


ตอนนี้เหลือเพียงชลทิศที่จ้องคนตรงหน้าที่ชื่อว่าเอ็มอย่างไม่วางตา
เด็กหนุ่มอยากจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไป 
แต่สิ่งที่รั้งเขาไว้คือ ร่างบางที่สั่นไม่ยอมหยุด
ชลทิศผละสายตาจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
มือข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มเอื้อมไปสัมผัสที่ไหล่ของเด็กสาวอย่างตั้งใจจะปลอบโยน

"เพื่อนนายโดนรุมอยู่แน่ะ ไม่ต้องไปช่วยเหรอ?"
เอ็มถามยิ้มๆอย่างมั่นใจในความเหนือกว่าของพวกตัวเอง
ชลทิศก็มั่นใจในเพื่อนของตัวเองเช่นเดียวกันจึงไม่ได้ตอบอะไร

เด็กหนุ่มค่อยๆประคองร่างบางที่สั่นเทาลุกขึ้นเพื่อจะพาออกไปจากบริเวณนั้น
"เฮ้ย!! จะพาไปไหนน่ะ บอกแล้วไงว่ายัยนี่น่ะของส่วนรวม"
เอ็มตะโกนไล่หลังทันทีที่ชลทิศพารดาออกไป
เขาค่อยๆประคองเธอลงนั่งกับพื้นอย่างเบามือ
"อยู่นี่สักพักนะเร..." น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างที่สุด
ก่อนจะหันไปหาคนที่ก่อเรื่องนี้ขึ้นเต็มตา

แต่บางอย่างที่เขามองเห็นจากปลายตาดึงความสนใจเขาได้ในทันใด
กลุ่มที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่ไม่ไกลจากชายหนุ่มทั้งสองนัก

เด็กหนุ่มคนหนึ่งในนั้นกำลังพลาดท่า...เพื่อนของเขากำลังพลาดท่า

แต่เพียงแค่ครู่เดียวที่เขาละสายตาจากผู้ชายตรงหน้า
เอ็มก็อาศัยช่องว่างนั้นเข้าชาร์จเด็กหนุ่มทันที...


@@@@@@


(ส่วนเสริมของไวท์ ติดตามได้ที่บล็อกไวทยาค่ะ)


@@@@@@
 

ปฏิกิริยาตอบสนองของเขายังคงใช้ได้ดี...
ทันทีที่เอ็มจู่โจมเข้ามาอย่างไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว มือของที่ว่างของเขาก็ตั้งการ์ดขึ้นทันที
แล้วก็ปล่อยหมัดตรงสวนกลับเข้าใส่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างรุนแรง
และไม่ว่าเอ็มจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำอันตรายอะไรเด็กหนุ่มได้แม้แต่ปลายก้อย
เอ็มมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง และด้วยความพยายามที่ไร้ผลครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำให้เขารู้ว่าเขาไม่มีทางทำอะไรคนตรงหน้าได้แน่

ถ้าจะเล่นงานที่จุดอ่อน...ก็คงจะมีจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น...

คัตเตอร์อันเล็กที่สร้างแผลให้เขาน่าจะยังคงถูกทิ้งอยู่ที่พื้นอย่างเดิม
มันเล็กเกินกว่าจะทำให้ใครได้รับบาดเจ็บร้ายแรงได้ก็จริง...

ไวเท่าความคิด ตาของเขาก็เห็นสิ่งที่เขาต้องการอยู่ในระยะมือเอื้อม
และเขาก็หยิบมันมาได้อย่างง่ายดาย โดยอีกฝ่ายไม่ทันได้รับรู้หรือตระหนักได้
คัตเตอร์อันเล็กถูกวาดออกไปเป็นวงกว้าง...
ชลทิศเบี่ยงตัวหลบคมมีดนั้นแทบไม่ทัน ไม่คิดว่าเขาจะมีอาวุธ
เดิมที่เด็กหนุ่มเคยเป็นฝ่ายรุกกลับต้องกลายเป็นฝ่ายรับอย่างช่วยไม่ได้
เขาขยับถอยหนีชายหนุ่มตรงหน้าไปเรื่อยๆ
ถึงแม้จะพยายามไม่ออกไปห่างจากเพื่อนรหัสของเขาให้มากนัก
แต่ทิศทางการขยับรุกของอีกฝ่ายบังคับให้เขาต้องห่างออกมาจากเธอเรื่อยๆ

ความเป็นต่อกลับมาอยู่ที่เอ็มอย่างชัดเจน
ทั้งการที่เขามีอาวุธ และการที่เด็กสาวอยู่ใกล้เขามากกว่า
ความย่ามใจนั้นทำให้ชายหนุ่มเร่งจังหวะการต่อสู้ขึ้นอย่างรวดเร็ว

จังหวะเดียวที่ชลทิศอ่านการโจมตีของเขาพลาดไปเพียงเสี้ยวนาที
คมมีดนั้นก็พุ่งเข้ามาตรงกลางลำตัวของเขาทันที

เขาพลาด...

แต่ ณ วินาทีนั้นเอง เด็กหนุ่มก็ได้ยินเสียงผู้หญิงตะโกนมาจากทางด้านหน้าของเขา

"หลบไป!!!"

เขาเบี่ยงตัวหลบตามเสียงนั้นตามสัญชาตญาณ
ตามมาด้วยเสียงเหมือนของแข็งกระทบกับอะไรบางอย่างที่แข็งน้อยกว่าอย่างแรง

ชลทิศเงยหน้าขึ้นมองไปที่คู่ต่อสู้ ซึ่งตอนนี้ล้มลงนอนอยู่บนพื้น คัตเตอร์กระเด็นไปไกล
และมือของคนที่เคยถือมีดกำลังกุมศีรษะของตัวเองที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุดร้องโอดโอย
เหนือขึ้นไปกว่านั้น...สายตาของเขาเบิกกว้างขึ้น มองไล่ตั้งแต่ไม้คมแฝกด้ามยาว
ไปยังมือที่ถูกเสี้ยนตำจนเลือดซึม จนถึงใบหน้าหวานที่ไม่น่าจะทำอะไรแบบนั้นได้
ร้อยราตรียืนคุมเชิงอยู่ระหว่างชลทิศกับร่างที่บิดงออย่างเจ็บปวด
เส้นผมรวบหลวมๆ ตอนนี้กระจายเต็มบ่า
แม้เสื้อผ้าจะยังเรียบร้อย แต่สายตาของเขากลับมองเธอเปลี่ยนไป
เพราะแววตาของเธอก็เปลี่ยนไปเช่นกัน...

เด็กสาวเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง เสี้ยนและคมไม้บาดลึกเข้าไปในมือจนเลือดเริ่มซึมจับเนื้อไม้
เด็กหนุ่มอ้าปากจะห้าม
ทว่าเสียงเรียกกลับถูกกลืนไปกับเสียงทึบๆ ของท่อนไม้แข็งที่กระทบเข้ากลางร่างของอีกฝ่าย
ร่างสูงที่งอตัวอยู่กลิ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนัก

"ไนท์..!!" เด็กหนุ่มทะลึ่งตัวพรวดขึ้นเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์
เมื่อเห็นไม้หน้าสามในมือเล็กถูกเงื้อขึ้นอีกครั้ง ในใจไม่รู้จะนึกสงสารเหยื่อ หรือสงสารผู้ล่าดี
ในเมื่อตอนนี้เลือดหยดเล็กๆ เริ่มซึมตามง่ามนิ้วของเด็กสาวแล้ว
ร้อยราตรีสะดุ้งสุดตัวก่อนจะปล่อยมือออกกะทันหัน ไม้ท่อนยาวร่วงลงกระทบพื้น
ปลายไม้กระแทกซ้ำลงบนยอดอกของคู่ต่อสู้ที่หมดสภาพไม่แรงนัก
เด็กสาวหันกลับมา...
แวบหนึ่งเขาเกือบคิดว่าจะได้เห็นแววตากล่าวโทษที่เข้ามาขวาง
แต่ใบหน้าเซียวของอีกฝ่ายที่หันมาบ่งบอกท่าทีเหมือนจะเสียใจ
"..ท..โทษ..ที..."

เมื่อเห็นเด็กสาวสงบลงแล้ว ชลทิศจึงหันไปมองรอบๆตัว
ไวทยากับวริษฐ์จัดการพวกที่เหลือของเอ็มเสียหมอบกระแต
โดยมีปรเมศกำลังช่วย 2 คนนั้นลากทุกคนมาอยู่รวมกัน

พี่ภูเหรอ...?

แต่เขาไม่ทันจะได้สงสัยอะไรมากกว่านั้น ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาดังแผ่วแทรกเสียงสะอื้น

"ต...ตรอง...เหรอ?"

ชลทิศขยับเข้าหาเด็กสาวที่นั่งกอดเข่าคู้อยู่บนพื้น
ยกมือขึ้นลูบผมเพื่อนรหัสของเขาที่เหมือนจะกลับมามีสติอีกครั้ง
"อืม...เราเอง" เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง
มือเล็กๆที่ยังสั่นของรดาจับปกเสื้อของตัวเองที่ขาดไปแล้วแน่น
มืออีกข้างจับชายเสื้อของเด็กหนุ่มไว้ ก่อนน้ำตาใสจะไหลพรั่งพรูออกมาอีกระลอก
"ไม่เป็นไรแล้วนะ...ไม่เป็นไรแล้ว..." เขาลูบศีรษะร่างเล็กเบาๆ

ไม่มีใครสังเกตเห็นร่างบางที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของรดาที่ดังขึ้นนั้น...


"ตรอง!! จะทำยังไงกับไอ้พวกนี้ดี?" เสียงวริษฐ์ที่ตะโกนถามขึ้นมาเรียกความสนใจของเขา
"คงต้องส่งตำรวจล่ะ..." ปรเมศที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้น
"ครับ ต้องจับพวกมันส่งตำรวจ พยานหลักฐานก็มีพร้อม แต่่ว่่า..."
เขาหันไปมองเพื่อนๆของเขาและพี่ภูที่ยืนอยู่ใกล้ๆอย่างหวั่นใจ
"ถ้าตำรวจไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พวกเราคงโดนจับไปด้วย"
"จะำทำอะไรก็คิดดีๆละกัน อย่าทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด เข้าใจมั้ย?"
ปรเมศบอกน้องๆด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณนั้น

"ถ..ถ้างั้น...อ..เอ่อ..เดี๋ยวเรา..ให้พ..พี่เรามา..จัดการให้" เสียงร้อยราตรีที่เงียบไปนานดังขึ้น
ชลทิศหันมามองเด็กสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกล เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามนั้น...


@@@@@@


หลังจากให้ปากคำกับตำรวจและทำแผลเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ
ส่วนชลทิศ...รับหน้าที่พารดาซึ่งยังดูไม่ค่อยดีนักกลับบ้าน
ไปถึงบ้านของรดา พบว่ายังไม่มีใครกลับถึงบ้านเลย
"ดีแล้วล่ะจ้ะ เราไม่อยากให้ใครรู้..."
รดาหันมาบอกเขาเมื่อเห็นว่าเพื่อนของเธอขมวดคิ้วหน้าเครียด

เธอไม่ได้เป็นอะไรแล้ว...
เพราะเพื่อนๆของเธอ...

รดาจับมือทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น ดวงตาก้มลงมองพื้น
"...ขอโทษนะ...เพราะเราแ้ท้ๆทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน..."
ดวงตาหม่นเศร้าที่เงยขึ้นมาสบตากับคนตัวสูงกว่าสั่นไหวระริก
"แล้วก็...ขอบคุณมากนะ...ขอบคุณจริงๆ..." ดวงหน้านั้นก้มต่ำลงอีกครั้ง
"ไม่เป็นไร...แต่ถ้ามีอะไรอีกคราวหลังต้องบอกนะ"
"จ้ะ..."
"เรเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะ เหนื่อยมามากแล้ว"
"จ้ะ..."

เมื่อเห็นว่ารดาเข้าบ้านไปเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มจึงเดินทางกลับบ้านของตัวเอง
ทุกอย่างจบลงอย่างเรียบร้อยด้วยดี

แต่ทำไม...เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง...

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น เป็นเบอร์ของร้อยราตรีที่โทรมา
"ต..ตรอง"
"อืม...มิดไนท์"
"พ..พวกนั้น..มี..กันกี่คน..นะ?"
เด็กหนุ่มนิ่งคิดนิดหนึ่งถึงตอนที่พวกเขาจัดการลากพวกนั้นที่ไม่ได้สติมารวมกัน
"6 คน มีอะไรเหรอ?"
เสียงทางปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา...
"พ..พี่เรา..บอกว่า..ที่จ..จับไป..พ..พวกนั้น...มี 5 ...คน"

ความเงียบเกิดขึ้นจากทั้งสองปลายสาย...จนกระทั่งชลทิศเป็นฝ่ายพูดลาแล้ววางสาย
พวกนั้นหายไปหนึ่งคน มีคนรอดไปได้ 1 คน...

คนที่เป็น "ฝันร้าย" ของเพื่อนรหัสของเขา



หวังว่า...











The End.



สรุป
- ตรองวิ่งเข้าไปหาเร
- พูดกับเอ็มอย่างมีเหตุผล(?)ในตอนแรก แต่เอ็มไม่ฟัง และพูดจาเหมือนเรเป็นสิ่งของ
- ไวท์ฉุน พูดด่าพวกนั้นไป และทำให้เกิดการต่อสู้ขึ้นระหว่างพวกนั้น 4 คนกับ ไวท์และว่าน
- เหลือตรองกับเอ็มประจันหน้ากัน ตรองพาเรไปไกลๆจากบริเวณนั้น
- เอ็มอาศัยจังหวะที่ตรองหันไปมองที่เพื่อน 2 คนที่กำลังพลาดท่าเข้าจู่โจมทันที

- ตรองเหนือกว่ามาก เอ็มเริ่มมองหาตัวช่วย
- หยิบคัตเตอร์ของเรขึ้นมาใช้เป็นอาวุธ
- ตรองอ่านการโจมตีของเอ็มพลาด และกำลังจะเสียท่า
- มิดไนท์วิ่งเข้ามา เอาไม้คมแฝกที่หยิบมาได้จากแถวนั้นฟาดเข้าที่ศีรษะเอ็มจังๆ และฟาดซ้ำอีกที
- เอ็มนิ่งไป และทางไวท์กันว่านก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงลากพวกนั้นมารวมๆกันอยู่
- ตรองเห็นว่าพี่ภูมาช่วยด้วย แต่ไม่ทันได้สงสัยอะไร ก็ได้ยินเสียงเรเรียกชื่อตัวเองจึงเข้าไปหา
- ส่วนพวกนั้น ตกลงว่าให้พี่ของมิดไนท์ที่เป็นตำรวจ(?)มาช่วยจัดการให้ เรื่องจะได้ไม่วุ่นวาย

- ตรองพาเรไปส่งที่บ้าน
- ระหว่างทางกลับบ้าน มิดไนท์โทรมาหาตรอง ถามว่าพวกนั้นมีกันกี่คน
- ตรองจำได้ว่ามี 6 คน
- แต่พี่ของมิดไนท์บอกว่าคนที่จับไปมีแค่ 5 คน
- มีคนหนีรอดไปได้ตอนไหนก็ไม่รู้ 1 คน





สรุปยาวพอๆกับเนื้อเรื่อง...
โฮก....จบมหากาพย์ซะที
ขอขอบคุณ นที หนึ่ง เรวดี แอล สำหรับเนื้อเรื่อง
พี่เก สำหรับรูปภาพและคำแนะนำ
รวมทั้งคนอื่นๆอีกหลายคนที่ช่วยกันออกไอเดีย
ไม่งั้นอิฉันได้ดองไปอีกนานแสนนาน
ปลดล็อกคิวบิคเป็นหมู่คณะ...แอร๊

ใครมีอะไรอยากแก้ไขบอกได้ไม่ต้องเกรงใจนะคะ



ปล.ขอโทษที่ไม่ได้รอเน้อเรวดี แต่ยังไม่อยากกวน แหะๆ