Rethy's

Timeline : กลางเดือนตุลาคม ใกล้ๆเปิดเทอม
ผู้ร่วมเหตุการณ์ : โมจิ


@@@@@@@@@

"กลับมาแล้วค่ะ..."
เสียงเกี่ยวขอประตูไม้กับขอเกี่ยว ตามด้วยเสียงกุญแจที่ใช้ไขประตูบ้านกระทบกันดังกริ๊ก
แล้วตามมาด้วยความเงียบเป็นเสียงตอบรับ

เธอลืมไปว่า ณ เวลานี้คงยังไม่มีใครกลับบ้าน...

แต่เสียงเมี้ยวแหลมที่ดังขึ้นใกล้ๆเท้าเธอก็ทำให้ความรู้สึกของเธอดีขึ้นมาได้เสียก่อน

"ว่าไงโมจิ ไปเที่ยวไหนมาล่ะหืม?"
เด็กสาวว่าพลางอุ้มเจ้าตัวเล็กที่บัดนี้เริ่มกลายเป็นตัวย่อมๆขึ้นมาเอาแก้มแนบไปที่ขนฟูๆ
ตอนแรกเธอคิดว่าจะต้องเลี้ยงเจ้าลูกแมวตัวนี้ไว้ในบ้านเสียอีก
แต่ไปๆมาๆเธอก็ค้นพบว่า เจ้าขนฟูสีส้มจอมซนกินจุตัวนี้
ชื่นชอบการออกไปเดินท่องเที่ยวผจญโลกภายนอกมากกว่า
แต่ก่อนเธอรู้สึกเป็นห่วงเจ้าโมจิแทบแย่ที่เห็นเจ้าตัวเล็กออกไปเที่ยวนอกบ้าน
แต่เมื่อเห็นว่าทุกครั้งโมจิกลับมาอย่างปลอดภัยก็เริ่มวางใจขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุด เมื่อไม่กี่วันนี้เอง เธอก็รู้สึกวางใจอย่างแท้จริง


บางทีเราก็ต้องยอมให้คนที่เรารักไปตามทางที่เค้าต้องการ...
บางทีเราก็เป็นได้แค่คนที่จะเป็นที่พักพิงที่เค้าจะกลับมาได้ทุกครั้งที่เค้าต้องการเท่านั้น...

หรือถึงเค้าจะไม่ต้องการก็เถอะ...


เจ้าเหมียวแลบลิ้นเลียจมูกเธอหนึ่งที
ก่อนจะกระโดดลงมาเดินคลอแข้งคลอขาเธอร้องเมี้ยวๆ พลางส่งสายตาอ้อนวอน
ทำเอาเด็กสาวหัวเราะคิก "หิวแล้วล่ะสิโมจิ กินจนอ้วนแล้วรู้มั้ยเราน่ะ?"
เด็กสาวหยิบกระป๋องอาหารแมวมาเปิดโดยมีโมจินั่งจ้องอยู่ข้างๆ
และโมจิก็พุ่งตัวเข้ามากินทันทีที่เธอเทอาหารแมวใส่จานข้าวของเจ้าขนฟูเสร็จ

เธอนั่งเอนหลังพิงข้างฝา มองสัตว์เลี้ยงตัวเล็กของเธออย่างเ็อ็นดู
โมจิไม่ได้หยุดกินตอนที่เธอยื่นมือข้างหนึ่งไปลูบตัวมันพลางนึกถึงคนที่เก็บมันมา

แล้วหลับไปพร้อมกับเจ้าขนฟูที่นอนซุกอยู่ข้างๆตัวเธอ...

@@@@@@@@@

สรุป
- ในวันปิดเทอมวันหนึ่ง ออกไปข้างนอก แล้วกลับมาบ้านไม่เจอใคร
- ก่อนจะได้รู้สึกเหงา โมจิแมวที่เลี้ยงไว้ (ที่ได้มาจากรัม) ก็กลับมาจากไปเที่ยวเสียก่อน
- เรื่องของโมจิ ทำให้คิดได้เรื่องการ "ปล่อยวาง"
ผลลัพธ์
- เรื่องมุมมองความคิดจะมองโลกแบบสดใสมากขึ้น คิดว่าเค้ามีความสุขเราก็ดีใจด้วย
- เรื่องการปฏิบัติตัวทั่วๆไปก็จะร่าเริงสดใส ขี้เล่น หัวเราะยิ้มหัวกับคนอื่นๆอย่างปกติ
- แต่การกระทำต่อตรองและรัมก็คงจะยังเหมือนเดิม  ( [CS MS] อาจเอื้อม )
เพราะถึงแม้จะเริ่มคิดได้แต่ยังทำตัวไม่ค่อยถูกอยู่ดี